وزید بردل تنگم هوای طوفانی              دوچشم خیره به راه ونگاه پنهانی

درست میشود آری امیدوارم من          تمام میشود این غصه های مجانی

چقدر فاصله دارد میان من وشما        قنوت و اشک ودعادرمسیرطولانی

 درآسمان خیالم نماز میخوانم              به شوق  آنکه بیایی به دل تومهمانی

قنوت گریه ام آقا فرج وذکردعاست        به یادجمعه..وآن لحظه های عرفانی

ازآن زمان که شکوفاشدی درون دلم      به روی گونه ام اشک میچکدتومیدانی

بیاوبشنوسکوت نگاه خیسم را            دراین حوالی ماتم زده و ویرانی

کنارفلسفه ی غربتم بمان آقا              غریب وغم زده ام درهوای بارانی

تمام وسعت دل راسندزدم آقا               درون وسعت قلبم تویی که میمانی

بیا که قصه غم ها به سر رسد آقا        ونقطه آخر این انتظار کنعانی

 

                                      "خودم"